Θεσπίστε Νόμπελ Βλακείας, προς σωτηρία των υπολοίπων...

Νόμπελ και πάλι Νόμπελ! Το βραβείο λογοτεχνίας απονεμήθηκε στη Βρετανίδα Ντόρις Λέσινγκ, στα 88 της χρόνια! Ευτυχώς που την πρόλαβαν! Μάλλον το έκαναν για να την προλάβουν (έχουν χάσει αρκετούς φαίνεται και το μετάνιωσαν...). Κατά τη Σουηδική Ακαδημία χαρακτηρίστηκε ως «επική συγγραφέας της γυναικείας εμπειρίας, η οποία με σκεπτικισμό, πάθος και ιδεαλιστική δύναμη υπέβαλε έναν διχασμένο πολιτισμό σε εξονυχιστική έρευνα».
Καλά ως εδώ... Σεβαστό αν και διαφωνώ... Ο Καζαντζάκης που κοίταξε την άβυσσο κατάματα δεν το πήρε... Και το έλαβε η γραία...
Την περίμεναν έξω από το σπίτι της οι ρεπόρτερ, από τους οποίους και το έμαθε. «Το Νόμπελ, είπε, είναι το λογοτεχνικό ισοδύναμο του καλύτερου φύλλου στο πόκερ. Κέρδισα όλα τα βραβεία στην Ευρώπη, κάθε αναθεματισμένο βραβείο (σ.σ. όχι όμως το Μπούκερ, για το οποίο ήταν τρεις φορές υποψήφια). Είμαι ενθουσιασμένη που τα 'χω κερδίσει όλα, αλλά το Νόμπελ είναι το φλος ρουαγιάλ».
STOP! Φτάνει! Συγκρίνετε παρακαλώ, συγκρίνετε! Συγκρίνετε το τί έχουν πει κατά καιρούς διάφοροι πραγματικά άξιοι για το βραβείο (μια έρευνα στο διαδίκτυο αρκεί) όταν το έμαθαν με ότι ξεφούρνισε η γραία Βρετανίδα Ιρανικής καταγωγής... Βλακεία, αποτυχημένο χιούμορ ή εκφυλιστική νόσος του νευρικού συστήματος; Ας σηκωθούν τα χέρια μου ψηλά πάραυτα!
Το BBC, αν και η τιμή για τη χώρα ήταν ιδιαίτερα μεγάλη, δεν ανέφερε τίποτε στην ιστοσελίδα του! Πώς; Διάφορες εκδοχές αναφέρθηκαν. 1) Το ξέχασαν... 2) Δεν το θεώρησαν σημαντικό γεγονός 3) Δεν τους άρεσε το αντικείμενο που καταπιάστηκε η Ν. Λεσινγκ 4) Δεν τους γέμισε το μάτι η καταγωγή της Α! Μια μικρή ειδησούλα μόνο πέρασε στην υποσελίδα Entertainment και μάλιστα με μικρά γράμματα, μια που το κύριο γεγονός ήταν το διαζύγιο του πρώην σκαθαριού Πωλ Μακ Καρτνεϊ! Εύγε παιδιά, με εγκυρότητα και εις ανώτερα!

Δεύτερη βόμβα... Το Βραβείο Ειρήνης απονεμήθηκε στον Αλ Γκορ! Τον ex του δεν-έκανα-σεξ προέδρου Βασιλάκη Κλίντον! Στο μεγάλο ετούτο ειρηνιστή και περιβαλλοντιστή, που αν και δεν πρόσφερε στο περιβάλλον τίποτε ως αντιπρόεδρος της πιο επιζήμιας για αυτό χώρας, συνεισέφερε με το ντοκιμαντέρ "Η αλήθεια που δεν πείθει" που του απέφερε και Όσκαρ το 2006, καθώς και με τις όψιμες περιοδείες του για το περιβάλλον! Μάλλον το ξαναπάει για πρόεδρος! Κορόιδα περιβαλλοντιστές, επιστήμονες, εθελοντές, στο μικρό του το δακτυλάκι δεν τον φτάνετε το λαμπρό τούτο άνδρα! Α! Επίσης το βραβείο απονέμεται ταυτόχρονα στη Διακυβερνητική Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για τις Κλιματικές Αλλαγές... Το βραβείο σε διάσκεψη; Καημένε Αλφρεντ Νόμπελ, ζήτα τα λεφτά σου πίσω!!!
STOP! Φτάνει! Συγκρίνετε τον κύριο και την κυρία με το Σαρτρ, που αρνήθηκε το βραβείο. Ένα βραβείο που δεν πρέπει να παραλαμβάνεται από σεβασμό και μόνο μια που οι νεκροί δεν έχουν δικαίωμα συμμετοχής. Από σεβασμό και στους άλλους άξιους που δεν προτάθηκαν ποτέ αν και το άξιζαν ή δεν το έλαβαν ποτέ αν και προτάθηκαν! Αυτό κυρά ηλίθια είναι το "φλος ρουαγιάλ"! Αλήθεια, εσένα διαβάζουν περισσότερο ή τον Σαρτρ; Ρίξτε μια ματιά στη φάτσα των βραβευθέντων. Τα λέει όλα....

Βλαμμένοι, Νομπελωμένοι και καραμελωμένοι, για ακούτε μια στιγμή! Και εσείς της επιτροπής, θύματα της άνοιας, γεροντικής και μη! Ότι κι αν κάνετε δεν είναι για τα "φλος" και ούτε για τα φλας... Τη σωτηρία σας ψάχνετε, την αδύνατη σωτηρία σας... Αφουγκραστείτε και λίγο το Σαρτρ στις "Λέξεις":

"Αυτό που μ' αρέσει στην τρέλλα μου, είναι που με προστάτεψε, απ' την πρώτη μέρα, από τους πειρασμούς της "Ελίτ": δεν πιστεψα ποτέ τον εαυτό μου κάτοχο ενός "ταλέντου": μόνη μου έγνοια ήταν να σωθώ -μ' άδεια τα χέρια και άδειες τις τσέπες- χάρη στη δουλειά και την πίστη. Μεμιάς, η καθαρή μου αυτή εκλογή δεν μ' ύψωνε πάνω από κανένα: δίχως εξοπλισμό, δίχως σύνεργα, ρίχτηκα ολόκληρος στη δουλειά για να σωθώ ολόκληρος. Αν βάλω την αδύνατη Σωτηρία στην αποθήκη των αχρήστων τί απομένει; Ένας ακέραιος άνθρωπος, καμωμένος απ' όλους τους ανθρώπους, που αξίζει όσο όλοι και που είναι ίσος με τον οποιονδήποτε..."

Αυτός αρνήθηκε το βραβείο σας...
Ζήτημα ακεραιότητας μεταξύ ίσων...

Περί εκλογών και άλλων τεράτων...

Δεν νοιώθω ανεπαρκής να σχολιάσω τα πολιτικά δρώμενα μιας κατ' όνομα δημοκρατίας (έχω κάποια εναλλακτικά ονόματα να προτείνω αλλά δεν νομίζω ότι θα ακουστούν ιδιαιτέρως ευχάριστα), αλλά βρίσκω απείρως πιο γοητευτική τη συμπεριφορά του εκλογικού σώματος και πως αυτή τοποθετείται απέναντι στα γεγονότα...

Πάντα -κι εδώ μπαίνει το διαολεμένο επιστημονικό υπόβαθρο- με συνάρπαζε η συμπεριφορά των πολύπλοκων συστημάτων. Πολύ παλιότερα με είχε πραγματικά συνεπάρει η δουλειά του Prigogine και της ομάδας του στο Ελεύθερο πανεπιστήμιο των Βρυξελλών για τα εκτός ισορροπίας συστήματα, για τα συστήματα που δείχνουν εξάρτηση από τις αρχικές συνθήκες, για την γέννηση τάξης μέσα από το χάος και το αντίθετο. Το ίδιο σημαντική στα μάτια μου ήταν και η δουλειά του Kauffman (αν κάποιος πιστεύει ότι αντέχει τα πάντα στη ζωή του ας επιχειρήσει να διαβάσει το Origins of order και τα λέμε...). Φυσικά χωρίς αμφιβολία κατέταξα την ίδια την ανθρώπινη κοινωνία στα πολύπλοκα συστήματα και χάρηκα ιδιαιτέρως που οι Prigogine και Stengers στο "Order out of Chaos" έγραφαν:"...οι κοινωνίες είναι εξαιρετικά πολύπλοκα συστήματα,...Ξέρουμε ότι τέτοια συστήματα έχουν μεγάλη ευαισθησία στις διακυμάνσεις. Αυτό αποτελεί ελπίδα, μα και απειλή: ελπίδα, γιατί ακόμη και μικρές διακυμάνσεις μπορούν να ενισχυθούν και να αλλάξουν τη συνολική δομή, επομένως η ατομική δραστηριότητα δεν είναι καταδικασμένη σε ασημαντότητα. Απειλή, εφόσον η ασφάλεια των σταθερών μόνιμων κανόνων φαίνεται ότι έχει εκλείψει για πάντα από το σύμπαν μας..."
Από την άλλη σκεφτείτε την ετερογενή σύσταση του εκλογικού σώματος. Ανθρωποι κάθε ηλικίας και εκπαίδευσης, με ή χωρίς σταθερές "κατευθύνσεις" σκέψης. Ελπίδα: η φωνή του καθενός μπορεί να έχει νόημα. Απειλή: πόσοι τελικά υπακούουν σε καθαρά μεταβαλλόμενο προσωπικό συμφέρον, ποιες διακυμάνσεις αλληλοαναιρούνται, πόσοι είναι εκείνοι που είναι πραγματικά ανεπηρέαστοι από τις εξωτερικές συνθήκες και ψηφίζουν διαρκώς το ίδιο κόμμα σαν ο μηχανισμός σκέψης να είναι ανεξάρτητος της πρόθεσης ψήφου;
Και κάτι περισσότερο: μήπως αλλάζει κάτι στη συμπεριφορά των πολύπλοκων συστημάτων όταν εκείνα έχουν τη δυνατότητα συνεχούς αυτοπαρατήρησης; Με άλλα λόγια η δημοσκόπηση πως επιδρά στο αποτέλεσμα;

Το προηγούμενο ερώτημα δεν μπορεί να απαντηθεί εύκολα. Δεν θα το επιχειρήσω, θα δώσω απλώς την εκδοχή του αγαπημένου μου Baudrillard:

Αρχικά, "...αυτό που χαρακτηρίζει τα μαζικά μέσα είναι ότι αντιτίθενται στη μεσολάβηση, είναι αμετάβατα, κατασκευάζουν τη μη επικοινωνία -εφόσον κάποιος ορίσει τη επικοινωνία σαν μορφή ανταλλαγής- , σαν τον αμοιβαίο χώρο λόγου και απάντησης, και συνεπώς σαν υπευθυνότητα."

Για να αλλάξει γνώμη λίγα χρόνια αργότερα:
"...Δεν πρόκειται πλέον να ερμηνεύσω με τον ίδιο τρόπο την αναγκαστική σιωπή των μαζών στα μαζικά μέσα. Δεν πρόκειται πλέον να δω σ'αυτή σημάδια παθητικότητας και αλλοτρίωσης, αλλά αντιθέτως, μια αυθεντική στρατηγική, μια αυθντική απόκριση με τη μορφή πρόκλησης. Και στη βάση αυτής της αναστροφής θα σας προτείνω μια θεώρηση που δεν είναι πια αισιόδοξη ή απαισιόδοξη αλλά ειρωνική ή ανταγωνιστική."

Και αλλού για τις δημοσκοπήσεις: "..δεν υπάρκει σχέση ανάμεσα σε ένα σύστημα νοήματος κι ένα σύστημα προσομοίωσης... δεν δρουν στο χωροχρόνο της θέλησης και της αντιπροσώπευσης... μπορούν μόνο να φαντασιωθούν...δεν μπορούν να καταστρέψουν το δημόσιο χώρο. Αλλά δεν πρέπει να τρέφουν οποιαδήποτε ψευδαίσθηση: δεν μπορούν και να τον επαναφέρουν....Σήμερα όπου δεν υπάρχει άλλο, η σκηνή του άλλου, όπως εκείνη της πολιτικής και της κοινωνίας έχει εξαφανιστεί....επιδεικνύουν αυτό το πλεόνασμα του κοινωνικού, αυτό το είδος της συνεχούς ηδονοβλεψίας της ομάδας σε σχέση με τον εαυτό της....Οτιδήποτε χάνει τη σκηνή του (σαν το παχύσαρκο σώμα) μετατρέπεται σε αισχρό. ...Η σιωπή των μαζών είναι επίσης αισχρή. ...οι μάζες δεν έχουν γνώμη και η πληροφόρηση δεν τους πληροφορεί....Το γεγονός ότι μπορούν να καταστρέψουν το πολιτικό...μπορεί να δώσει ευχαρίστηση στο ειρωνικό ασυνείδητο των μαζών, των οποίων ο βαθύτερος πόθος παραμένει η συμβολική δολοφονία της πολιτικής τάξης, της πολιτικής πραγματικότητας, και αυτή η δολοφονία παράγεται από τις δημοσκοπήσεις με το δικό τους τρόπο. Οι μάζες...εκδικούνται επιτρέποντας στον εαυτό τους τη θεατρική αντιπροσώπευση της πολιτικής σκηνής....Η στρατηγική αντίσταση είναι εκείνη της άρνησης του νοήματος και της άρνησης της ομιλίας.Ή η υπερπροσαρμοστική προσομοίωση των ίδιων των μηχανισμών του συστήματος, κάτι που είναι μια άλλη μορφή άρνησης μέσω μιας υπεραποδοχής. Είναι η πραγματική στρατηγική των μαζών...Είναι αυτή που κερδίζει σήμερα γιατί υιοθετείται περισσότερο στην παρούσα φάση του συστήματος..."

Και για να σας ρωτήσω το λοιπόν: Βγάλατε άκρη; Σκεφτήκατε αν θα ψηφίσετε; Ψηφίσατε; Τί είπατε στον εαυτό σας: Πριν και μετά; Πως σας φανηκαν τα αποτελέσματα; Πιστεύετε ότι πολλοί πολιτικοί μας έχουν διαβάσει τον κακομοίρη τον Baudrillard; (αν έφτιαχνε τσάντες ή αυτοκίνητα θα τον γνώριζαν) Αλήθεια πόσοι από εσάς πιστεύετε ότι ο χάρτης των πυρκαγιών της Δυτικής Πελοποννήσου ταιριάζει με τη νέα υπερσύγχρονη, νεοαναγγελθείσα ΥΠΕΡΟΔΟ από καθαρή σύμπτωση;

Όσο για μένα: Πάλι με την ευκαιρία λίγος Baudrillard, αλλά όσοι με γνωρίζουν θα θυμούνται ότι η στάση που θα εξιστορήσω προϋπήρχε μέσα μου από παιδί. Και εκδηλώνεται συχνά πυκνά σε διάφορα ζητήματα της καθημερινότητάς μου. Εγώ λοιπόν έτσι ψήφισα...

"Η εκλογή είναι μια παράξενη επιταγή. Κάθε φιλοσοφία που εκχωρεί στον άνθρωπο το δικαίωμα να ασκεί τη βούλησή του, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να τον βυθίσει στην απελπισία. Γιατί αν και τίποτε δεν είναι πιο κολακευτικό στη συνείδηση από το να ξέρει τι θέλει, αντιθέτως τίποτε δεν είναι πιο σαγηνευτικό στη συνείδηση του άλλου (το ασυνείδητο;) -εκείνο το ασαφές και ζωτικό που κάνει την ευτυχία να εξαρτάται από την απελπισία της βούλησης- απ'το να γνωρίζει τι θέλει, απ'το να απελευθερωθεί από την επιλογή και να εκτραπεί από την ίδια του την αντικειμενική βούληση. Είναι πολύ καλύτερα να στηριχτούμε σε κάποιο ασήμαντο ή ισχυρό παράδειγμα, παρα να εξαρτώμεθα από τη θέλησή μας ή από την αναγκαιότητα της επιλογής. Ο ωραίος Μπρούμελ είχε έναν υπηρέτη γι'αυτόν τον σκοπό. Μπροστά σ' ένα υπέροχο τοπίο, διάσπαρτο με όμορφες λίμνες, γυρίζει στον υποτακτικό του για να ρωτήσει: "Ποια λίμνη προτιμώ;"

Εγώ έτσι ψήφισα φίλοι μου... Μη με ρωτήσετε ποιον ρώτησα αυτή την φορά. Ως συνήθως, δεν απαντώ σε όλες τις ερωτήσεις. Ούτε καν στις μισές...

Συγνώμη αν σας κούρασα. Θα επανέλθω...